veqetin
ڤەقەتنKökenKokyapım: ve- + qetin
- 1
Kopmak, ayrılmak (sürüden vb.)
Karikek ji keriyê veqetiyabû; em heta êvarê li newalê lê geriyan.
Bir oğlak sürüden ayrılmıştı; akşama kadar vadide onu aradık.
- 2
+ ji“ji” ile kullanılırBi “ji” re tê bikaranîn ayrılmak, yolları ayrılmak, vedalaşmak:
Herdu bra ji hev veqetin
İki kardeş birbirinden ayrıldı;
Mêr û jin ji hev veqetin
Karı koca boşandı / ayrıldı.
Herdu birayên dilsoz ji ber şer ji hev veqetîn û ketin du aliyan.
İki vefakâr kardeş savaş yüzünden birbirlerinden ayrıldılar ve iki tarafa savruldular.