zeyf
زەیفKökenKok< Ar. ḍaʿīf
- 1
Zayıf, cılız, arık, sıska: -zeyf bûn zayıflamak, kilo vermek
Hespê wî ji ber rêya dûr û birçîbûnê gelekî zeyf û lawaz ketibû.
Atı uzak yol ve açlık yüzünden son derece zayıf ve cılız düşmüştü.
- 2
güçsüz, dermansız, kuvvetsiz.
Kalê me piştî emeliyatê hê zeyf e; nikare tiştên giran hilgire.
Dedemiz ameliyattan sonra hâlâ halsiz; ağır şeyler kaldıramıyor.
EşanlamlıHevwatesist