çemîn

چەمین

f. gçsz.(-çem-)ayrıcaherwiha: çemhan, çemyan, çiman

KökenKokyapım: çem + -în

1
Eğilmek, bükülmek; kırılmak
Dara biyê li ber kaniyê ber bi avê ve çemiyabû.
Pınarın başındaki söğüt ağacı suya doğru eğilmişti.
2
yönelmek, meyil etmek
Piştî pirê rê ber bi çepê ve diçeme.
Köprüden sonra yol sola doğru yönelir.
3
mec. boyun eğmek, itaat etmek.
Bavê min her tim digot: "Li ber neheqiyê neçeme, kurê min."
Babam hep "Haksızlığın karşısında eğilme, oğlum" derdi.