îman
ئیمانKökenKok< Ar. īmān
- 1
İman, inanç, itikat
Îmana dapîra min pir xurt bû; ne rojiyek ji destê wê diçû, ne jî nimêjek.
Büyükannemin imanı çok sağlamdı; ne bir orucu kaçırırdı ne bir namazı.
- 2
güven, emniyet, itimat
Bkz.BinêreîtîbarKurê min, îmana xwe bi her kesî neyne; dinya ne wek berê ye.
Oğlum, herkese güvenme; dünya eskisi gibi değil.
- 3
sf.SıfatRengdêr vicdanlı, insaflı, imanlı kimse.
Ew merîkî îman e
O vicdanlı ve imanlı bir kimsedir.