şerm
شەرمKökenKokkrş. Far. šarm, Pehl. šarm, Av. fšarəma-
Utanç, haya, ar, mahcubiyet: şerm tera! Yazıklar olsun sana!; -şerm kirin a) utanmak; b) çekinmek, sıkılmak.
Ewî şerma rûyê xwe unda kiriye
Utanma duygusunu yitirmiş;
Ji minra şerme
Utanıyorum;
ÖrneklerMînak
Sûsîk hinekî dûrî mêra rûniştibû, ewê ji me şerm dikir û serê xwe xwar kiribû.
Sûsîk erkeklerden biraz uzakta oturmuştu, bizden utanıyor ve başını önüne eğiyordu.