difn
دفنdiş.Dişil adNavdêra mê(-ê)ayrıcaherwiha: difin, defn, defin, difnik KökenKokköken belirsizkoka nediyar
- 1
Burun
Şevekê we qewimî rûviyek hate serbanê odeyê, serê xwe di kulekê de şor kir, bêhna mirîşkan li difna wî da
Bir gece vakti öyle oldu ki bir tilki damın üstüne geldi, başını bacadan aşağı sarkıttı, tavukların kokusu burnuna vurdu.
- 2
burun deliği; atın burun delikleri.
Mehîn westiyabû; difnên wê fireh dibûn û teng dibûn.
Kısrak yorulmuştu; burun delikleri açılıp kapanıyordu.
Deyimler ve öbeklerBiwêj û komepeyv
difna yekî girtin burnunu tıkamak;