hab
حابKökenKok< Ar. ḥabba
- 1
Tane, tohum, habbe; habekî (bir parça, azıcık)
Habek genim jî li erdê nehêle, bide mirîşkan.
Yerde tek bir buğday tanesi bırakma, tavuklara ver.
- 2
İlaç hapı: haba serêşê (baş ağrısı hapı).
Du habên dermanê tehl ji bo serêşiyê da nexweşê feqîr.
Garip hastaya baş ağrısı için iki adet acı ilaç hapı verdi.
EşanlamlıHevwatelib