heyran

حەیران

er. & sf.(-î)

KökenKok< Ar. ḥayrān

1
Hayran, meftun, âşık
Ez heyranê dengê te me; dema tu stranan dibêjî, dilê min vedibe.
Senin sesine hayranım; türkü söylediğinde içim açılıyor.
2
ünl. Kurban olduğum, hayran olduğum! (hitap sözü)
Heyran, ezê wan herdu gulan ji baxçê dildaran ji bo te biçinim.
Kurban olduğum, ben o iki gülü sevgililer bahçesinden senin için dereceğim.
3
edeb. Hayran (Kürt halk edebiyatında özellikle Bahdinan ve Soran bölgelerinde söylenen bir tür lirik aşk türküsü)
Mêvanê me yê ji Behdînan bi dengekî nizm heyranek got, kesî deng nekir.
Behdinanlı misafirimiz alçak sesle bir hayran söyledi, kimse sesini çıkarmadı.