kêf
کێفKökenKok< Ar. kayf
- 1
Keyif, neşe, safa, sevinç
Zarokên gund bi kêf û şahiyeke mezin li dora agirê Newrozê govend gerand.
Köyün çocukları büyük bir neşe ve keyifle Newroz ateşinin etrafında halay çektiler.
- 2
sağlık, hâl hatır, durum.
Çend roj in kêfa bavê min ne xweş e; loma em nehatin dawetê.
Babamın birkaç gündür keyfi yok, rahatsız; o yüzden düğüne gelemedik.
Deyimler ve öbeklerBiwêj û komepeyv
Kêfa te ye Sen bilirsin, keyfine kalmış.
ketin kêfa dinyayê dünya zevklerine dalmak.
kêf û henek eğlence ve şakalaşma.
kêfa min jê re tê ondan hoşlanıyorum, o hoşuma gidiyor.