mehkûmمەحکوومsf. & er.Sıfat + Eril adRengdêr + Navdêra nêr(-î)KökenKok< Ar. maḥkūmHükümlü, mahkûm, ceza almış kimse; zorunlu kılınmış.Bkz.BinêregirtîEşanlamlıHevwategirtîÖrneklerMînakGirtiyê mehkûm parastina xwe ya qanûnî pêşkêş kir.Hükümlü tutuklu yasal savunmasını sundu.