mij

مژ

diş.(-ê)

KökenKokkrş. Far. meh, Pehl. mēγ, Av. maēγa-

Sis, duman, pusu: mij û dûman sis duman; nava mij û dûmanê de sis ve dumanın ortasında; mij û kîrove sis ve kırağı.
Bkz.Binêredûman moran xumam

EşanlamlıHevwatedûman moran

ÖrneklerMînak

Mij û dûmana serê çiyê nedihişt ku siwar rêya kaniyê bibînin.

Dağ başındaki sis ve duman süvarilerin çeşme yolunu görmesini engelliyordu.