orîn

ئۆرین

f. gçsz. & diş.(-or-)

KökenKokyapım: or- + -în

1
Böğürmek (inek, buzağı)
Çêlek heta sibê orî; golika wê winda bûbû.
İnek sabaha kadar böğürdü; buzağısı kaybolmuştu.
2
diş. Böğürme, böğürtü sesi.
Bû orîna çêlekan û golikan li hewşa gomê ji ber birçîbûnê.
Açlıktan ötürü ağıl avlusunda inek ve buzağıların böğürtüsü koptu.