pey
پەیKökenKokkrş. Far. pey, Pehl. pay
- 1
Peş, art, ardı sıra, arkasından (hareketle): dan pey kovalamak, peşine düşmek: hatin pey peşinden gelmek
Gisînan li pey xwe xweş dikêşin
Saban demirini arkalarından güzelce çekerler;
Min da pey wî
Peşine düştüm;
Xwe jî çûne pey nêçîrê li ser zinarên bilind ên çiyê.
Kendileri de dağın yüksek kayalıklarında avın peşine düştüler.
- 2
pey... re / ra ardından, sonra, neticesinde (zaman): pey vê yekê re bundan sonra.
Pey çûyîna min re.
Ben gittikten sonra.
Pey mirina birayê me.
Kardeşimizin ölümünün ardından.
Pey çûyîna mêvanan re mal bêdeng bû, em jî li ber sobeyê rûniştin.
Misafirler gittikten sonra ev sessizleşti, biz de sobanın başına oturduk.