tebîet
تەبیعەتKökenKok< Ar. ṭabīʿa
- 1
Tabiat, doğa; öz
Tebîeta xweşik a welêt bi çiya û newalên xwe dilê mirovan şa dike.
Memleketin dağları ve vadileriyle güzel tabiatı insanların gönlünü ferahlatır.
- 2
karakter, mizaç, fıtrat, huy, alışkanlık.
Tebîeta wî wisa ye: zû hêrs dibe, lê zû jî ji bîr dike.
Huyu böyledir: çabuk kızar ama çabuk da unutur.
EşanlamlıHevwatexweza