bang
بانگKökenKokkrş. Far. bāng
- 1
Sesleniş, haykırış, nida, çağrı
Qundir ban bavê xwe kir
Kabak babasına seslendi.
- 2
ezan (İslami namaz vakti çağrısı)
Nîmçe melayek li Akrê hebû... pênc wextê niwêjê bang dida
Akre'de yarım molla biri vardı... beş vakit namazda ezan okurdu.
- 3
ötüş (horoz ötüşü)
Berbanga sibê bi bangê dîk ji xewê şiyar bûm.
Şafak vakti horozun ötüşüyle uyandım.
Deyimler ve öbeklerBiwêj û komepeyv
bang kirin a) bağırmak, seslenmek, çağırmak (EşanlamlıHevwate: gazî kirin); b) davet etmek;
bang dan ezan okumak;
bangê eyşa yatsı ezanı;
bangê mexrib akşam ezanı;
bangê spêde sabah ezanı.