bel

1. 1

   Açık, yayvan, dik; dışa doğru kıvrık: - guhbel = kepçe kulaklı, yayvan kulaklı

   Guhên wî yên bel ji bin kumê re dihatin xuyakirin.

   Kepçe kulakları kalpağının altından görünüyordu.

2. 2

   genişçe açık, belirgin: - çavbel = iri ve patlak gözlü.

   Ji şaşbûnê çavên wê bel bûn.

   Şaşkınlıktan gözleri fal taşı gibi açıldı.

1. Kürek, bel küreği (bahçe ve tarla bellemede kullanılan demir uçlu alet).

ÖrneklerMînak