dûz

دووز

sf. & diş.(-ê)

KökenKok< Tü. düz

1
sf. düz, doğru, engebesiz, dosdoğru
EşanlamlıHevwaterast pehn
Hêviya kesî nesekinî, hema devê xwe ajot dûz hat ser warê xwe
Kimseyi beklemedi, devesini sürüp dosdoğru kendi yurduna geldi.
2
diş. düzlük, ova, açık alan.
Piştî ku em ji çiyê daketin, em gihîştin dûzê û me bêhna xwe veda.
Dağdan indikten sonra düzlüğe vardık ve dinlendik.