kan
کانKökenKokkrş. Far. kān
- 1
Kaynak, memba, menşe, köken
Bkz.BinêreçavkanîEv axa qedîm kana zanyarî, helbest û mêrxasiyê ye ku her dem deng vedaye.
Bu kadim toprak, her zaman ses getirmiş olan ilmin, şiirin ve yiğitliğin membaıdır.
- 2
maden ocağı, maden yatağı.
Bkz.Binêrekanî IBirayê min li kana komirê dixebitî; her êvar ji serî heta lingan reş dihat malê.
Ağabeyim kömür madeninde çalışırdı; her akşam eve tepeden tırnağa kapkara gelirdi.
EşanlamlıHevwatejêder