miskîn

مسکین

sf.

KökenKok< Ar. miskīn

1
Yoksul, zavallı, aciz, düşkün, çaresiz
Wî her gav destê alîkariyê dirêjî xizan û miskînên bêkes ên bajêr dikir.
O her zaman şehrin kimsesiz yoksul ve miskinlerine yardım elini uzatırdı.
2
Uysal, sakin, zararsız, efendi; hürmete layık, saygın (kişi)
EşanlamlıHevwatebelengaz jar
Mirovekî miskîn e; dengê wî dernakeve, ji kesî re xirabiyê nake.
Efendi bir adamdır; sesi çıkmaz, kimseye kötülük etmez.