kêş

کێش

diş. & er.(-ê / -î)

KökenKokkrş. Far. kešīdan, Pehl. kašīdan

1
diş. Çekim, çekiş, ağırlık, tartı; şiirde vezin, ahenk, ritim
Helbestvanê zîrek kêşa helbestên xwe li gorî deng û reseniya kurmancî saz kiribû.
Usta şair şiirlerinin veznini Kurmancînin ahengine ve özgünlüğüne göre kurmuştu.
2
Bileşiklerde çeken kimse veya alet.
Bkz.Binêrekêşan kişîn
Li bazarê barkêşekî kal çewalek ard li pişta xwe kiribû û hêdî hêdî diçû.
Pazarda yaşlı bir hamal sırtına bir çuval un almış, ağır ağır yürüyordu.