pîr

پیر

sf. & er. & diş.(-î / -ê)

KökenKokkrş. Far. pīr, Pehl. pīr

1
Yaşlı, ihtiyar, kocamış (insan ve hayvan hakkında): pîr bûn (yaşlanmak, kocamak)
Ezê darê cahil jî bibirim, yê pîr jî bi fermana zeman.
Zamanın hükmüyle hem genç ağaçları keseceğim hem yaşlıları.
2
İhtiyar adam, ihtiyar kadın, nine: mirîşka pîrê (yaşlı kadının tavuğu); Lawê pîrê (Keloğlan gibi bir halk masalı kahramanı)
Li otobusê min cihê xwe da pîrekê, wê jî got: 'Xwedê ji te razî be, lawê min.'
Otobüste yerimi yaşlı bir kadına verdim, o da 'Allah senden razı olsun oğlum' dedi.
3
kadın için Hanım, zevce, eş.
Apê Silo got: 'Ez ê ji pîra xwe bipirsim, ka ew çi dibêje.'
Silo Amca, 'Hanıma bir sorayım, bakalım o ne diyor' dedi.